[fic OnePiece] Sign [1/5]

posted on 22 Feb 2015 05:37 by triple-999

Warning: ฟิคนี้วายนะจ๊ะ YAOI ถ้าใครไม่ชอบแล้วหลงเข้ามากรุณากดปิดไปเลยค่ะ

 

 

Title: Sign

Pairing: Eustass Captain Kid x Trafalgar Law

Rating: PG (เท่าไหร่นะ...)

Summary: เกิดขึ้นในช่วงระหว่าง2ปีตอนไทม์สคริปต์ค่ะ

Warning: คิดลอว์...จริงๆนะคะ 5555
Author’s note:

          - ฟิคนี้’อาจจะ’มีถึงห้าพาร์ทเลยนะคะ ;v;^ แต่แต่ละตอนคงไม่ยาวมากเท่าไหร่...และไม่ดองแน่ๆ
          - ภาษายังแปลกอยู่บ้างเพราะไม่ได้เขียนมานานมากกกก TvT

 

 

******************************************

 

 

ท้องทะเลสีฟ้าครามที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา...
สายลมเย็นๆชื่นฉ่ำที่พัดพาผ่านผิวกาย...
กลิ่นไอของการผจญภัยที่ยังเวียนวนอัดแน่นอยู่ภายในหัวใจ...
พวกพ้องที่เก่งกาจและภักดี...
ทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาลที่ทำให้สุขสบายไปจนชั่วชีวิต...

...ทุกสิ่งทุกอย่าง...ดีพร้อมราวกับเป็นความฝัน...

......

...เช่นเดียวกันกับเธอคนนี้...ที่อยู่เคียงข้างกาย...

..........

“-ด... คิด... คิดคะ เช้าแล้วนะ ตื่นเถอะค่ะ”

          เสียงเล็กๆแว่วหวานและแรงเขย่าน้อยๆบนแขนซ้ายเรียกให้เปลือกตาหนาขยับไหว ริมฝีปากได้รูปส่งเสียงครางอืออารับคำอย่างไม่ได้ศัพท์นักก่อนร่างสูงใหญ่ล่ำสันจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนหลังกว้าง... และภาพที่นัยน์ตาคู่คมดุสีแดงฉานได้เห็นเป็นสิ่งแรกในยามเช้า...

          ...ก็คือรอยยิ้มสดใสบนดวงหน้าหวานละมุนของหญิงสาวผู้งดงามคนหนึ่ง...

......

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคิด! ได้เวลาทำงานแล้วนะ เช้านี้คุณบอกว่าจะมีลูกค้าคนสำคัญไม่ใช่หรอคะ? ฮิๆๆๆ”

          เสียงหัวเราะของเธอนั้นช่างสดใสจนชวนให้แย้มรอยยิ้มตามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นัยน์ตาคู่คมดุมองสบกับดวงตาคู่โตนั้นอย่างรักใคร่พร้อมมือข้างซ้ายที่ยกขึ้นเสยเรือนผมสีแดงเพลิงที่ตกลงมาปลกหน้าขึ้นไปลวกๆ ก่อนจะรับผ้าขนหนูหนานุ่มจากร่างอรชรข้างกายและเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมรอยยิ้มที่ยังไม่จางไปจากดวงหน้าคม...

“เข้าใจแล้ว... คุณเปิดร้านได้เลยนะ อีกไม่เกิน10นาทีผมจะตามออกไป”

          รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนดวงหน้าน่ารักแทนการรับคำ ก่อนร่างอรชรบอบบางจะเดินออกจากห้องไป โดยไม่ลืมคำพูดทิ้งท้ายเช่นที่เอ่ยเป็นประจำทุกวัน...

“ฉันรักคุณนะคะคิด”

......

“ผมก็รักคุณครับที่รัก”

          เอ่ยตอบเป็นคำสุดท้าย...ก่อนประตูบานใหญ่จะปิดลง...


..........
...................
..............................


          ยูสทัส คิด รู้สึกคล้ายกับว่าตนเองหลับไปนานแสนนาน...

          บางทีเขาอาจจะแค่เกิดอาการเพลียจากการนอนน้อยเพราะมีออร์เดอร์สินค้าใหม่ๆเข้ามาทุกวัน หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะอาการปวดหัววูบๆที่พักนี้มักจะเกิดบ่อยและหนักขึ้นเรื่อยๆจนภรรยาของเขาชักจะเป็นห่วง แต่คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขากำลังวิตกกังวลกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นใน'วันนี้’

            วันนี้ร้านขายนาฬิกาของเขายุ่งกว่าทุกๆวัน ยุ่งเสียจนพนักงานในร้านไม่เพียงพอ เดือดร้อนเจ้าของร้านอย่างเขาที่ต้องออกมารับหน้าเป็นฝ่ายขายด้วยอย่างช่วยไม่ได้... เพราะจากที่ธรรมดาก็มีลูกค้ามากมายไหลมาเทมาจนแน่นขนัดไปทั้งร้านอยู่แล้ว ในวันนี้ยังมีงานเทศกาลจัดขึ้นในเมืองอีก ทำให้มีนักท่องเที่ยวแห่เข้ามาในย่านการค้าชนิดที่ว่าแทบจะพังร้านกันไปข้างตั้งแต่เช้าแบบนี้...

......

          ...อีกทั้งวันนี้ เขายังมีนัดครั้งสำคัญเสียอีก...

......

“เฮ้อ...อย่างน้อยก็รอดตัวไปได้หนหนึ่งแล้วล่ะนะ”

          ริมฝีปากได้รูปทอดถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อความวุ่นวายในร้านเริ่มสงบลง... นัยน์ตาคู่คมดุสีแดงฉานทอดมองร่างของลูกค้าอีกสองสามคนที่ยังเดินเลือกสินค้าอยู่ภายในร้านด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย ฝ่ามือแกร่งกำลังจะยกขึ้นปาดเหงื่อบนดวงหน้าคร้ามคมเข้มทิ้งไป ก็พอดีกับที่ผ้าเช็ดหน้าผืนบางแตะลงมาเบาๆซะก่อน...

“เหนื่อยหน่อยนะคะที่รัก"

          ริมฝีปากอิ่มคลี่รอยยิ้มหวาน พร้อมแก้วน้ำผลไม้เย็นฉ่ำที่วางลงตรงหน้า

          ดวงหน้าคร้ามพยักหน้าน้อยๆให้แทนคำขอบคุณ นัยน์ตาคู่คมดุเหลือบขึ้นพินิจมองหญิงสาวร่างอรชรอ้อนแอ้นข้างกายในขณะที่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม...

          ดวงหน้าหวานละมุนน่ารักนั้นล้อมกรอบไปด้วยเรือนผมสีทองยาวเป็นประกาย หยักคลื่นงดงามที่ยาวคลอเคลียสะโพกมนนั้นพลิ้วไหวยามร่างอรชรบอบบางนั้นขยับตัวจัดเอกสารรายการสั่งสินค้าบนเคาท์เตอร์ร้านอย่างคล่องแคล่ว ท่อนแขนผอมบางที่โผล่พ้นออกมาจากเดรสตัวยาวสีหวานนั้นขาวผ่องผุดผาดเหมือนไม่เคยต้องแสงแดด และเมื่อนัยน์ตาคู่โตสีเขียวสดใสคู่นั้นหันมามองสบโดยบังเอิญ ริมฝีปากอิ่มสวยก็แย้มรอยยิ้มหวานบางเบาให้อย่างอ่อนโยน...

“คะ? มีอะไรหรอคะคิด?”

          ...สุรเสียงเล็กๆแว่วหวานเมื่อเอ่ยแต่ละทีก็เต็มไปด้วยถ้อยคำไพเราะน่าฟัง...

......

...เป็นคนรัก...ในอุดมคติ...


.

.

.


/เพราะกลัวว่าจะมีศพเน่าๆลอยอืดอยู่กลางทะเลให้อุจาดตาหรอกว่ะ.../

......

...เอ๊ะ...?

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก...

แปร๊บบบบบบบบบบบบบ

“อึก!?”

เพล้งงงงงงงงง!

“คิดคะ!!?”

......

          ร่างอรชรถลาเข้ามารับก่อนที่เขาจะล้มลงหัวฟาดพื้นได้พอดิบพอดี ฝ่ามือบางทาบแตะสำรวจไปทั้งทั้งร่างสูงใหญ่อย่างลนลานด้วยความเป็นห่วง และเมื่อพบว่าไม่มีรอยแผลใดๆปรากฏให้เห็น สัมผัสอุ่นๆนั้นก็มาหยุดทาบทับลงบนฝ่ามือของเขาที่ยังกุมแน่นอยู่บนหน้าผากกว้าง...

...ปวดหัว...ปวด...เหมือนมีรูโหว่มากมายอยู่ในหัว...

“คิดคะ...? คิด...ปวดหัวหรอคะ?”

          ...ร่างกายก็ยังสั่นไม่หยุด...

...เจ็บ...เจ็บไปทั้งตัว...โดยเฉพาะตรงแขนซ้าย...เจ็บ...เหมือนแขนจะขาด...

...ขาด...

...เอ๊ะ...?

......

“นี่ชั้น...ยังมีแขนซ้ายอยู่หรอ...?”

          นัยน์ตาคู่คมดุที่กำลังฉายแววสับสนคล้ายจะคมกล้าขึ้นมาแว่บหนึ่ง ริมฝีปากได้รูปกัดฟันกรอดก่อนดวงหน้าคร้ามเข้มจะค่อยๆก้มลงมองฝ่ามือทั้งสองข้างของตน...

          ชั่วขณะนั้นคล้ายจะมีภาพความทรงจำบางอย่างปรากฏขึ้นมา...

          ...มุมมองที่ก้มลงต่ำเพื่อจะมองมือของตนเองนี้...แล้วพบว่า...

...เหลืออยู่เพียงแค่... ข้างขว--

          ความคิดทั้งหมดทั้งมวลรวมไปถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุดูจะเลือนหายไปในทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสได้ถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมา... ลำแขนแกร่งรู้สึกได้ถึงเรือนกายบอบบางนุ่มนิ่มที่เบียดเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อในอกที่เต้นเป็นจังหวะถี่รัว อาการปวดตุ้บในหัวเลือนหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

          ...และหัวใจ...ที่คล้ายกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างหายไป...

...กลับถูกเติมเต็มจนแทบล้นปรี่...

..........

“ฮึก ฮือ... คิดคะ ดีจังที่คุณไม่เป็นอะไรแล้ว...”

          เสียงสะอื้นเบาๆและหยาดน้ำใสๆอุ่นร้อนที่ตกลงกระทบบนดวงหน้าเรียกให้ยูสทัส คิดได้สติ นัยน์ตาคู่คมดุมองสภาพเละเทะรอบตัวก่อนจะยกมือขึ้นขยี้เรือนผมสีพระเพลิงกาฬอย่างติดจะงุนงง ดวงหน้าคร้ามคมเข้มเงยหน้าขึ้นมองสบกับดวงหน้าหวานซึ้งของหญิงสาวผู้เป็นภรรยาที่นั่งคร่อมทับอยู่บนตักของเขาอย่างต้องการคำตอบ ก่อนจะตกอกตกใจยกใหญ่เมื่อพบว่าดวงหน้าน่ารักนั้นแปดเปื้อนไปด้วยน้ำตา

 

“เฮ้! คุณไม่เป็นอะไรนะ! เกิดอะไรขึ้น!?”

          อุ้งมือที่สากจากการจับอุปกรณ์เครื่องมืออยู่เป็นนิจปาดซับหยาดน้ำใสบนพวงแก้มขาวเป็นพลวัน ดวงตาคู่คมก็มองซ้ายมองขวาสอดส่ายหาเจ้าเรื่องต้นเหตุยกใหญ่ก่อนจะหยุดอาการลนลานลงเมื่อฝ่ามือนุ่มนิ่มทาบทับลงบนพวงแก้มสาก...

“ฮึก ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ... แค่เป็นห่วงที่อยู่ดีๆคุณก็ปวดหัวแล้วล้มลงไปเลยน่ะค่ะ...ไม่เคยมีครั้งไหนที่อาการของคุณรุนแรงขนาดนี้เลย...”

          ได้ฟังคำดังนั้น พร้อมด้วยรอยยิ้มหวานที่คืนกลับมายังดวงหน้าน่ารัก ยูสทัส คิดก็ค่อยคลายความกังวลใจ ร่างสูงใหญ่ล่ำสันค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืนโดยไม่ลืมโอบพยุงร่างแบบบางขึ้นมาด้วย รอยยิ้มบางเบาคลี่ขึ้นบนริมฝีปากได้รูป ในขณะที่เรียวนิ้วแตะสัมผัสบนพวงแก้มนุ่มอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นเรารีบเก็บกวาดร้านกันก่อนเถอะครับ อีกไม่นานก็ได้เวลาที่ลูกค้าคนสำคัญจะมาแล้วเนอะ”

“ค่ะ! ฉันจะไปเตรียมของว่างมาให้นะคะ”

......

          คิดยืนนิ่งมองส่งร่างอรชรบอบบางจนเจ้าหล่อนหายลับเข้าไปทางด้านหลังร้านแล้วจึงค่อยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แววตาอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาในขณะที่มองออกไปยังท้องทะเลกว้างนอกหน้าต่าง ฝ่ามือแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นสอดประสานรองใต้คางอย่างใช้ความคิด...

...เมื่อครู่...เกิดอะไรขึ้นกันแน่...?

...ภาพที่ปรากฏขึ้นมา...ดูจะสมจริงเกินกว่าจะละเลยไปได้...

...แขนข้างที่หายไป...กับเสียงของใครซักคน...


...เสียง...ที่ยากจะลืมเลือน...


......

“......”

          จะว่าไปแล้ว...

.

 

.

 

.

 


“สีตาของเธอ...เป็นสีเทาหรอกหรอ...?”

 

 

 

 

 

 

tbc.


 

 

******************************************

 


ทริปเปิ้ลไนน์...ยังไม่ตายนะคะ =v=^ 55555

หายไปนานมากมากกกกกกกกกกกก เพราะเจอมรสุมชีวิตเด็กปี1เข้าไปเต็มๆ รวมทั้งหันเหไปหนักอยู่ทางสายวาดเต็มๆเลยค่ะ TvT //ฮือออ นี่ก็คิดว่าอาจจะกลับไปเขียนไม่ได้แล้วซะอีก เพราะพล็อตไม่มา และภาษาไม่ได้เลย แงงงง

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้พยายามรื้อวันพีซกลับมาอ่านอย่างหนักเลยค่ะ เพื่อที่จะรื้อความจำทุกอย่างและหาพล็อตใหม่ๆเข้ามาบ้าง TvT
อ่านทั้งมังงะ ทั้งโด ทั้งไล่หาฟิคท่านอื่นๆอ่านเลยทีเดียว เสพไปเสพมาจนอินจัด จะพูดกับเพื่อนว่าเจอกันที่ท่ารถ(ราง) กลายเป็น’ท่าเรือ’ซะนี่ 5555 //ถึงกับจะออกเรือไปตามหาวันพีซเลยทีเดียว ฮาาาาาา

ขอโทษจริงๆที่หายหน้าไปโดยไม่บอกไม่กล่าวนะคะ >/\<
ทั้งไม่ได้เขียน ไม่ได้อัพฟิค แล้วก็ไม่มีข่าวสารเรื่องส่งแอนโธทางไปรเลย ตอนพิเศษก็ยังไม่ได้ส่งให้ทุกท่านที่มาซื้อที่งานด้วย ต้องขอโทษจริงๆค่ะ //กราบ
เครื่องคอมมีปัญหา แล้วก็เพิ่งผ่านช่วงยุ่งๆมาจนแทบจะไม่ได้แตะเจ้าเครื่องเจ๊งกะบ๊งเลย พอใช้ได้ก็เจองานโปรเจคเข้าไปอีก สุดท้ายก็เลยยังไม่ทันได้ส่งตอนพิเศษให้ใครซักที ต้องขอโทษ ณ ที่นี้อีกครั้งจากใจจริงเลยนะคะ ;v;^

อันที่จริงตอนพิเศษที่ว่านี้ก็ควรจะเป็นตอนที่รวมอยู่ในเล่มด้วย เพราะมีขึ้นชื่อตอนเป็นของไนท์เองในสารบัญ แต่ถูกตัดออกมาเพราะติดเรทเกินไปหน่อยน่ะค่ะ “orz
มี2ตอน คือ:
- Odore di ricordi : Smoker x T. Law
- ??????

ซึ่งตอนที่2นี้เองที่เป็นตอนพิเศษที่ตั้งใจจะให้เป็นของสมนาคุณของทุกท่านจริงๆ เพราะเป็นโดเรื่องแรกที่ไนท์วาด(แล้วยังติดเรทซะอีก...) แต่ดันมีปัญหาเพราะเรื่องที่2นี่แหล่ะ ;v;^

ถ้ายังไงจะพยายามตามส่งให้ครบทุกท่านโดยเร็ววันนะคะ >/\<

และขอขอบคุณทุกท่านมากๆสำหรับการอุดหนุนแอนโธเล่มแรกของชาวสมาคมคิด’ออล’ลอว์นะคะ 555 (เอนทรี่ขอบคุณแบบจริงจังและประกาศรอบไปรจะตามมาหลังส่งของกำนัลให้เรียบร้อยแล้วนะคะ TvT)


ขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาถึงตอนนึ้ค่ะ 0/\0


ปล. วันนี้ฮินะจัง @lovealaude  จะมีออกบูธรวมเล่มฟิคที่งานcapsule ไนท์ว่าจะแวะไปช่วยขาย(และช่วยป่วน555)ด้วยที่บูธ S05 ท่านใดที่แวะผ่านไปสามารถแวะไปทักทายได้นะคะ >v

ปลล. นักอ่านท่านใดที่รอคอยฟิค Sotus พาร์ท2 และฟิคIf ทั้งสองซีรี่ส์อดใจรออีกไม่นานค่ะ เพราะในขณะนี้มีโครงการรื้อมาแต่งต่อแล้ว... ;v;^ //รวมทั้งฟิคเควสด้วยนะคะ 555




Comment

Comment:

Tweet

อ่านตอนแรกเรานึกว่าภรรยาคนนี้คือคุณหมอซะอีกแต่พออ่านไปเรื่อยๆ เอะ ปรากฏว่าไม่ใช่คุณหมอแฮะ  เดี๋ยวแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครรร กัปตันค่ะผู้หญิงคนนี้เป็นใครนอกใจคุณหมอเหรอออ
อ่านมาถึงตรงนี้แล้วกัปตันเป็นสามีที่ดีงามมากเลยค่ะ ดูเป็นสุภาพบุรุษมาก XD 
พอถึงบรรทัดท้ายๆแล้วเห็นกัปตันพูดแบบนั้น เริ่มเอะใจขึ้นอีกครั้ง สรุปแล้วหญิงงามคนนี้คือคุณหมอหรือค่ะ หรือว่านี้คือโลกคู่ขนาน หรือเป็นสิ่งที่กัปตันกำลังฝันอยู่กันน่ะ

#7 By kosuya (49.48.241.82|49.48.241.82) on 2015-02-28 14:06

ขุ่นพระฟิคใหม่!!! เรางี้กลิ้งไปกรีดร้องงงง ตอนแรกก็นึกว่าหมอกลายเป็นภรรยา แต่อ่านๆไปมันไม่หมอยังไงไม่รู้ พอบรรยายสีผมสีตาก็แบบ เอ๊ะ ไม่ใช่หมอเหรอ แล้วนางเป็นใคร

พอขึ้นพาร์ทแขนขาดเท่านั่นแหละ นี่คิดโคม่าอยู่ใช่ไหมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (นะ?) ชอบที่คิดคิดว่านี่คือภรรยาในอุดมคติแต่ไม่เหมือนหมอเลย รู้สึกว่าใช่มาก แบบ หมอไม่ใช่อุดมคติ แต่เป็นข้อเท็จจริงนะ อะไรประมาณนั้น

ถ้าอยู่ๆภรรยาลุกขึ้นมาตบหัวคิดนี่คือใช่มาก ภรรยากลายเป็นหมอทันที55555555555555555555

อะไรนะๆๆๆๆ Sotusจะมา 
อะไรนะๆๆๆๆ Ifจะมา 
/ปูเสื่อรอ

#6 By -$e!in@- on 2015-02-23 09:18


กริ๊ดดดดดดดดด ท่านไนท์อัพฟิคคคคคคคคคคคค ฟหกด่าสวฟหกด่าสว ;///7///; รู้สึกคิดถึงมากค่ะะะะ แง้

สารภาพค่ะ ว่าตอนที่เราอ่านต้องย้อนกลับไปอ่านคำอธิบายอีกรอบว่านี่เป็นAUฟิคหรือไม่555555 /สรุปว่าไม่ใช่ กร๊าก /โดนต่อย

ก่อนอื่น เรากริ๊ดดดดดดดดคุณกัปตันมากค่ะ ช่างเป็นสามีในอุดมคติ รู้สึกหลงรักจริงจัง ////-//// รู้สึกเขินแทนสาวสวยในเรื่อง ฮา ..เราแพ้คุณกัปตันในลุคนี้จริงๆค่ะ... /ล้มไปซบเท้าช่างทำนาฬิกา- /โดนเท้ายันกลับ

ทำไมคุณภรรยาก็แสนดียยยยยย์ เกลียดไม่ลงค่ะ5555555 ตะ แต่ ไม่หมายความว่าจะยกขุ่นกัปตันให้น้าาาาา แง่ๆๆๆ ; - ; /กอดคุณหมออย่างหึงห่วง -อ้าว ผิดคน open-mounthed smile

/เพราะกลัวว่าจะมีศพเน่าๆลอยอืดอยู่กลางทะเลให้อุจาดตาหรอกว่ะ.../ <<<เบรคอารมณ์มากค่ะ5555 คำพูดของคุณหมอช่างต่างกับภรรยาในอุดมคติอย่างสิ้นเชิง555555 /มีบทตั้งหนึ่งบรรทัดก็ขอพูดถึงด้วยความรัก(?)ค่ะ กร๊าก

เท่าที่อ่านคงจะเดาๆว่านี่เป็นความฝัน(?)ของใครสักคน(นั่นอาจจะเป็นตัวคิดเอง) ช่วงที่เจ้าตัวสับสนว่าไม่มีแขนซ้ายทำให้เราแบบนี้ค่ะ 0w0 /เดา...


อ่านจบแล้วรู้สึก ...Now Loading...

เอ้ะ เอ้ะ เอ้ะ เอ้ะะะะะะะ ...ผู้สาวคนนั้นเป็นใครกันแน่ค้าาา 0_0?!!!!! ตอนแรกดวงตาสีเขียวใช่มั้ยคะ? ผมก็สีทองด้วย ..
แต่ตอนหลังกลายเป็นดวงตาสีเทา.... อื่มมมมมมมมม


/ปักธงแรงๆ รออ่านตอนต่อค่าาาาา ปมเยอะมากๆ อาาา ลุ้น

ปล. โซตัสกับอีฟก็รอนะคะะะะ❤️
ปลล. เพิ่งเห็นว่าท่านไนท์ฟิค! ทำไมเราพลาด! แง้

#3 By m i n o ** on 2015-02-23 08:19

อ๊ากกกกกกกกกกกกก กอดแข้งกอดขาท่านไนท์


อ่านครึ่งทางแล้วก็แบบ...คิดว่าภรรยาคนนี้คงเป็นคุณหมอแล้วท่านกัปตันในตอนนี้คงเป็นช่วงชีวิตภพหน้าหรือภพอื่นอะไรประมาณนั้น///มโนเองล้วนๆ =w=,..
แต่พอได้อ่านถึงสีตาของคุณภรรยาปุ๊บ.....ม๊ายยยยยยยยยยยยย!!!!! กรีดร้องเลยค่ะ ขอกรีดร้อง! 'เธอไม่ใช่คุณหมอนี่!'


จากนั้นเราก็กลั้นใจอ่านต่อไป โดยสาปแช่งคุณกัปตันที่บังิาจนอกใจคุณหมอไปด้วย...ชิชะ=_=+


...แต่พออ่านมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายเท่านั้น
โอร้วววววว. งั้นคุณภรรยาก็คือคุณหมอ...ใช่ไหม?;w; เริ่มสับสน
ถ้าความจริงแม่นางไม่ใช่ เราขอเป็นหนึ่งคนที่เชียร์ให้แม่นางจบชีวิตลงในฟิคเรื่องนี้นะคะท่านไนท์///เริ่มดาร์ก...
คุณกัปตันต้องเป็นของคุณหมอเท่านั้นนะ!


ปล.ขอบคุณที่วันนี้มาช่วยนั่งเม้าท์เป็นเพื่อนค่ะ. โนชิซังด้วย รักทั้งสองคนมากเลยยยยTwT. ...เพราะบูธเล่นเงียบเหงาสุดๆ อ่ะ
รอไปเวิ่นกันงานหน้านนะทุกคน ฮินะจะรอพบทุกคนค่าาาา ไถ่โทษที่คราวนั้นไม่ได้ไปช่วยท่านไนท์ขายของและพบหน้าทุกคน^v^

#2 By Hina_Sakura on 2015-02-23 04:23

สารภาพว่าอ่านได้ครึ่งตอนย้อนกลับขึ้นไปดูใหม่ว่าถูกเรื่องไหม ถูกคู่ไหม กร๊ากกกกก โลกคู่ขนาน โลกอนาคตรึว่าอะไรรรร โอยย ค้างค่ะไนท์ซางงงงงง
.... คิดเอ้ยยย มาตอนนี้ได้ภรรยาน่ารักน่าอุ้มเชียวนะ ถึงจะเชียร์หมอแต่แอบสงสารภรรยานายิดๆ ไม่เป็นไรความลำเอียงเรามีมากกว่า 555

#1 By MoOk_KuNg_Zaa on 2015-02-22 20:02