[OneShot OnePiece] As soon as possible

posted on 20 Jun 2014 17:27 by triple-999

Warning: ฟิคนี้วายนะจ๊ะ YAOI ถ้าใครไม่ชอบแล้วหลงเข้ามากรุณากดปิดไปเลยค่ะ

 

 

Title: As soon as possible

Pairing: X Drake x Basil Hawkins

Rating: PG

Summary: เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงที่ฮอว์คิ้นส์พักอยู่บนเกาะฟู้ดวาลเทน(เขตปกครองเก่าหนวดขาว)หลังจัดการหนวดชาได้แล้ว และเดรคขึ้นไปบนเกาะของไคโดค่ะ
Warning: หวานแบบไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลยค่ะ5555

Author’s note:

          - เหตุการณ์ในเรื่องต่อจากฟิค Fate ค่ะ

          - ฟิคนี้เพื่อปูทางสำหรับเรื่องต่อไปค่ะ -v-b 55555

 


******************************************

 

 

            เขายังจำได้ดี...ถึงนัยน์ตาคู่สวยสีแดงสดที่ฉายแววประหลาดใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในวันนั้น...

          ...มือเรียวบางที่ยื่นออกมาตรงหน้าอย่างเชื่องช้า...และริมฝีปากอิ่มที่เอ่ยถามด้วยสุรเสียงแผ่วเบาราวกับไม่มั่นใจในอะไรบางอย่าง...

‘นี่...อะไรน่ะ...?’

‘...ของสำคัญน่ะ...’

 

            ...ดวงตาคู่งดงามนั้นคล้ายจะวูบไหวไปครู่หนึ่ง หากแต่ตัวเขาในตอนนั้นก็ยังเอ่ยต่อไป...

......

‘ขอฝากไว้กับนายนะ...ฮอว์คิ้นส์...’

......

          ในตอนนั้น...เสียงทุ้มหวานไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เช่นเดียวกันกับดวงหน้างดงามที่ยังคงเรียบเฉยเฉกเช่นทุกที... แต่ถึงกระนั้น รอยยิ้มอ่อนโยนก็ยังคงปรากฏอยู่บนดวงหน้าคมเข้มของเจ้าของสมญา‘ธงแดง’ เอ็กซ์ เดรค ดั่งที่เคยเป็นเสมอมา...

 

 

..........

....................

..............................


หลายสัปดาห์หลังจากนั้น...

 

 

“ฮอว์คิ้นส์ ...ชั้นคิดว่าชั้นมีบางอย่างที่จะต้องบอกนาย...”

“......”

 

          เสียงที่ปลายสายเงียบลงเสียสนิท... แม้จะไม่มั่นใจนักว่าเป็นเพราะสาเหตุใด แต่ถึงกระนั้น เอ็กซ์ เดรค ก็รู้ดีว่านั่นเป็นสัญญาณว่าอีกฝ่ายกำลังรอฟังเขาอยู่

          สายลมหวีดหวิวพัดพาเอาเกล็ดหิมะและความรู้สึกหนาวเย็นที่ชวนให้ระลึกถึงบ้านเกิดเข้าสู่เรือลำใหญ่... เรือนผมสีน้ำตาลแดงออกส้มส่วนที่ลอดออกมาใต้หมวกพัดปลิวตามแรงลม เรียกให้นัยน์ตาคมกริบสีครามเข้มทอดมองออกไปนอกตัวเรือ...

...มาถึงแล้ว...’อาณาเขต’ของหนึ่งในสี่จักรพรรดิ...’ไคโดร้อยอสูร’


          ...เกาะฤดูหนาวอยู่ใกล้แค่เพียงเอื้อม... ใกล้เสียจนสามารถมองเห็นชายฝั่งที่ปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะหนาได้ถนัดเพียงตาเปล่า ...มือข้างที่ว่างจากการถือสายแมลงโทรสารกระชับเสื้อคลุมหนังตัวสั้นมากขึ้นเล็กน้อย แม้ในความเป็นจริงร่างสูงสมส่วนจะไม่ได้รู้สึกหนาวเลยก็ตามที...


          ...สิ่งที่ทำให้’สั่นไหว’...คงจะเป็น’ทางนั้น’เสียมากกว่า...

 

“......”

 

...โอเค...ใจเย็นก่อน...

          ลมหายใจถูกสูดเข้าเต็มปอดเฮือกใหญ่ ก่อนน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนฟังจะค่อยๆเอ่ยถ้อยคำออกมาแช่มช้า...ช้า...อย่างที่ขัดกับจังหวะการเต้นของก้อนเนื้อในอกอย่างที่สุด...

 

......

“...แต่งงานกับชั้นนะ...”

......

“......”

 

          ...เงียบ...ไม่มีถ้อยคำใดๆเอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธกลับมาจากปลายสาย... กระนั้นเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ยังได้ยินมาจากอีกฟากหนึ่งของแมลงโทรสารก็ยืนยันได้ว่าร่างเพรียวระหงผู้มีค่าหัวกว่า249ล้านเบรียังคงถือสายอยู่ในขณะนั้น...

“...ฮอว์คิ้นส์...?”

“......”

 

“...ได้โปรด...พูดอะไรมาซักหน่อยเถอะนะ...”


...ไม่อย่างนั้น...ชั้นคง...

 

“......”

 

“......”

 

......

 

“...เดียซ...”


“...หือ...?”

......

          ...และในที่สุด...สุรเสียงทุ้มหวานก็เอ่ยตอบ...


.

 

.

 

.

 


“...ไม่...”

 

          ...หัวใจ...คล้ายจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ...

 

“ทำไม...ถึงพูดขึ้นมาตอนนี้ล่ะ...”


          ...ลำคอคล้ายจะตีบตัน...พูดอะไรไม่ออกไปซะเฉยๆ...

 

“......”

...อา...จะถูกเกลียดแล้วรึเปล่านะ...

“...เดียซ...”

 

“...อา...ขอโทษด้วย คือชั้--”

“เดียซ”

 

“......?”

“......”

 

            ความเงียบงันที่ได้รับราวกับจะแช่แข็งอดีตทหารเรือหนุ่มทั้งเป็น... เดรคกลั้นหายใจตอนที่ได้ยินเสียงทอดถอนลมหายใจจากปลายสาย เพียงชั่วอึดใจ สุ้มเสียงทุ้มหวานก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง...

 

......


“...เรื่องแบบนั้นน่ะ...ถ้าไม่มาพูดต่อหน้า มันจะมีความหมายอะไรล่ะ...”

......

 

          น้ำเสียงนั้นแผ่วเบานักท่ามกลางลมพายุหิมะที่กำลังเผชิญ ทว่ามันช่างแจ่มชัดในความรู้สึกของเอ็กซ์ เดรค... ชั่วขณะนั้น ราวกับหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วเมื่อครู่ได้ฟื้นคืนกลับมาด้วยพลังที่เต็มเปี่ยมจนน่ากลัวจะล้นทะลักทะลุออกมานอกอก... ในหัวว่างเปล่า ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสูงอย่างห้ามไม่อยู่

 

“เอ๊ะ...?”

          ...เอ่ยได้เพียงเท่านั้น...เท่านั้นจริงๆ...


......

 

“...ครั้งหน้า ตอนที่พบกันอีกครั้ง...ถ้านายยังยืนยันคำเดิมล่ะก็...”

“......”

 

“...ชั้นก็คงไม่มีเหตุผลอะไรต้องปฏิเสธ...”

“......”

 

“...นาย...ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ...?”

 

......

 

          ...หากลูกเรือมาเห็น เดรคก็ไม่รู้ว่าเขาจะต้องอธิบายอย่างไรสำหรับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ราวกับคนบ้าของตัวเอง แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น...พอนึกถึงดวงหน้าหวานล้ำที่พาดผ่านไปด้วยสีเรื่อจางของร่างเพรียวระหงทางปลายสายกับนัยน์ตาคู่สวยที่ไหวระริกตอนที่เอ่ยตอบกลับมา... รอยยิ้มบนหน้า...ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หุบไม่ลงเสียที...

 

......

 

“อืม...รู้อยู่แล้วล่ะ”

 

...ขอโทษนะ...ที่ทำอะไรเสียมารยาทไป...แล้วยังไม่เชื่อในตัวนายอีก...


“......”


......

 

“นี่...เมื่อกี๊น่ะ ถือว่าสัญญาแล้วนะ...”

 

          นัยน์ตาคมกริบสีครามเข้มทอประกายอ่อนจาง นิ้วยาวในถุงมือหนังสีเข้มลูบหัวเจ้าแมลงโทรสารเบาๆ คล้ายจะฝากสัมผัสอ่อนโยนไปยังร่างระหงอีกฟากหนึ่ง

 

“...นายนั่นล่ะที่ต้องรักษาสัญญา...”

 

“หืม?”

 

“...กลับมาให้ได้นะ...เดรค...”

          ...เพียงเท่านั้น ก็เรียกสีเลือดทั้งหมดทั้งมวลให้สูบฉีดขึ้นบนดวงหน้าหล่อคมภายใต้หน้ากากสีเข้มจนระบายด้วยสีจัด...

 

          เดรคหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนคลี่ขึ้นบนดวงหน้า ในขณะที่ร่างกายก็ขยับเป็นท่าทำความเคารพของทหารเรือโดยอัตโนมัติ... ทหารเรือ...ผู้ซึ่งเขาตั้งใจจะละทิ้งตัวตนนั้นไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว...

          ...ทว่าในครานี้...แทนคำตอบรับแด่บุคคลที่สำคัญที่สุด...


......

 

“ครับผม!”


...คำตอบรับ...ที่เป็นดั่งคำสัญญาแสนสำคัญ...

 

 

******************************************

 

 

          เกล็ดหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าที่ขมุกขมัวไปด้วยเมฆสีหม่น ย้อมทุกอนูของเกาะให้ปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน... ยามที่ร่างสูงใหญ่สมส่วนของผู้นำกลุ่มโจรสลัดเหยียบย่างลงบนชั้นหิมะหนา สีน้ำเงินเข้มบนร่างของเจ้าตัวก็ยิ่งขับให้กลุ่มผู้บุกรุกดูโดดเด่นเป็นพิเศษ...

 

/น..หนาวชะมัด/
/อากาศเย็นจนจะแช่แข็งพวกเราได้อยู่แล้ว/

 

            แว่วได้ยินเสียงเหล่าลูกเรือสบถพึมพำยามลมหนาวพัดโชยมา หากแต่ร่างสูงสมส่วนกลับทำเพียงแค่กระชับผ้าพันคอผืนยาวที่เป็นเครื่องป้องกันความหนาวเพียงชิ้นเดียวนอกเหนือจากผ้าคลุมสีเข้มบนแผ่นหลังให้แน่นขึ้นเท่านั้น...

 

“......”

 

          ลมหายใจที่พ่นออกมาทางปากกลายเป็นไอสีขาวหลอมรวมไปกับบรรยากาศ... นัยน์ตาสีครามเข้มเบื้องหลังหน้ากากคาดทอดมองผ่านควันสีขาวขึ้นไปเหนือทิวไม้ที่ซึ่งเห็นร่องรอยของสิ่งปลูกสร้างบางอย่างอยู่ไกลลิบๆ...

 

...มาถึงแล้วจริงๆสินะ...

 

          แม้จะยังไม่อาจรู้ได้ว่าตนเองกำลังจะเผชิญกับอะไร หากแต่เสียงทุ้มหวานที่ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำก็เรียกรอยยิ้มจางให้ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าคมสัน เช่นเดียวกันกับหัวใจที่คล้ายว่าจะอุ่นวาบขึ้นมายามที่นึกถึงดวงหน้างดงามนั้น...

 

..........

 

‘เดียซ...’

‘หืม?’

 

‘ไม่ต้องห่วงหรอกนะ...’

 

‘......’

 

‘ไม่ว่านายกำลังคิดจะทำอะไร...ไม่ต้องห่วงชั้นหรอกนะ...’

 

......

 

‘ทำในสิ่งที่คิดว่าสมควรทำเถอะ....’

......

 

“ขอบคุณนะ...ฮอว์คิ้นส์...”

 

          นัยน์ตาคู่คมกริบอ่อนลงชั่วครู่ยามที่เอ่ยคำนั้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาที่ฉายแววมุ่งมั่นหนักแน่นอย่างที่เคยเป็นเสมอมา...

......


...ชั้นคงไม่อาจสัญญากับนายได้ว่าจะกลับไปอย่างปลอดภัยไร้บาดแผล...

 

...แต่ว่า...

 

...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ไม่ว่าจะเป็นยังไง...จะต้องกลับไปพบอีกครั้งให้ได้...

 

......

 

...ก็ประโยคนั้น ถ้าไม่ได้พูดต่อหน้า...มันก็ไม่มีความหมายอะไรใช่มั้ยล่ะ...?

......

 

 

.

 

.

 

.

 

 

/นี่เป็นเกาะที่ท่าน’ไคโด’หนึ่งในสี่จักรพรรดิปกครองอยู่ และชั้นรับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของที่นี่/

 

/แล้วไง? แกต้องการอะไรจากพวกเรา?/

 

/เปล่า ชั้นแค่ต้องการเตือนแกเท่านั้น ...รุกกี้อย่างแก อย่าได้ไปยั่วอารมณืท่านจะดีกว่า.../

 

/แปลว่าถ้าชั้นฆ่าแกหรือทำอะไรซักอย่าง ไคโดจะไม่ปล่อยชั้นไว้งั้นเรอะ?/

 

/เออ ใช่แล้ว รู้แล้วก็รีบไสหัวไปซะ!/

 

/...อย่างนั้นก็ค่อยว่าง่ายหน่อย...!/

 

/โอ้ นี่มันสายโซออน เป็นสายพันธุ์ที่หาได้ยากด้วย!/

 


.

 

.

 

.

 

 

...รอก่อนนะ...ฮอว์คิ้นส์...

 

 

 

 

 

end.

 

 

 

 

******************************************

 

อ่า... จบแล้ววววววว Y//////Y

จริงๆแล้วช่วงท้ายนี่เป็นส่วนหลังที่ถูกตัดเก็บไปจากตอนของ Fate ค่ะ คิดว่าคงไม่ได้เขียนแล้ว แต่พอหยิบเรื่องนี้มาเขียนเลยเอาส่วนที่ว่ามามิกซ์ใส่ไปด้วย ฮาาาาา =v=^

 

เรื่องนี้เพิ่งแต่งสดๆร้อนๆเมื่อคืน ตอนแรกว่าคงได้โพสท์เลย แต่ดันง่วงซะก่อนเลยขอยกยอดมาวันนี้ค่ะ5555 //โดนชก

เนื้อหารอบนี้ไม่มีอะไรเลยยยยย ที่เอาเรื่องนี้ของคู่นี้มาลงก่อน เพราะเป็นไซด์ของเรื่องที่กำลังเขียนอยู่ และคิดว่าถ้าไม่ลงตอนนี้ก่อนคงขาดๆอะไรไปน่ะค่ะ ;v;^ //แต่ไม่คิดเลยว่าด้นไปด้นมา จะออกมายาวขนาดนี้ ฟฟฟฟฟ 

 

คือเรื่องรอบนี้อาจดูไม่มีประเด็นอะไรเลย มีแต่ความหวานเพิ่มปริมาณน้ำตาลในเลือดเฉยๆ แต่ประเด็นจริงๆของเรื่องนี้กำลังจะไปโผล่ในตอนถัดไปค่ะ 0v0b //คู่นี้เป็นสไตล์ไซด์สตอรี่ตลอดศก 555555 //โดนทีเร็กซ์งับหัว

ส่วนชื่อเรื่อง...ถือซะว่าเป็นสิ่งที่ป๋าเดรคต้องการบอกคุณคิ้นส์แล้วกันนะคะ */////*b

 

 

(เพราะรอบนี้ไม่มีอะไรเท่าไหร่ ทอล์คก็เลยไม่รู้จะพูดอะไรเนอะ 5555)

 




เจอกันเอนทรี่หน้าค่าาาา >v<b

Comment

Comment:

Tweet

ฮู้ย กว่าจะได้ตามมาเม้น Exteen ทรยศมาก
เม้นบล๊อคคนอื่นได้ ทีบล๊อคไนท์ซังล่ะขึ้น502....
เอาล่ะ มาสครีมฟิคต่อค่ะ
บอกได้เลยว่าอ่านจบนี่ ต้องมีไปเช็คค่าน้ำตาลในเลือดกันแน่ๆ หวานซะ อ่านไปนี่เขินไปบิดไป!!!
โฮคิ้น...สมเป็นคนงามที่เดรคหลงใหล แต่ละคำพูดนี่ มานิ่งๆ เงียบๆ แต่ตรงประเด็นเปรี้ยงๆเลย
เดรค....กลับมาให้ได้ละกัน เรารอนายมากอดคนงามอยู่นะเหวยยยยยยย 
...อ่า...ขอตัวไปเช็คความดัน + ค่าน้ำตาลก่อนนะคะ....

#6 By Saintseiya_tetsuya on 2014-07-02 19:01

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟฟฟฟฟฟฟ ถถถถถถถถถ รอมานานได้อ่านึู่นี้ซักที อร๊ายยยยยย ๆๆๆๆๆขอบคุณนะคะไนท์ซวางงง TT////TT ลุ้นอยู่คู่นี้เมื่อไหร่จะออก 5555 คู่นี้มาทีไรฟินหวานความดันสูงปี๊ดทุกครั้งที่ได้อ่านตล๊อดๆเลยย ป๋าเดรคบากะๆๆๆๆ เรื่องนี้จะไปพูดมันต้องขอซึ่งๆหน้าสิคะ ! ท่านคิ้นท์เขินนนน วั๊ยๆๆๆ นะจิก็เขินค้า ยิ้มจนกรามจะค้างอยู่แล้วเนี้ย >/////<
อยากได้ให้ทั้ง2คนเห็นสีหน้าของกันและกันจังเลยยย โอ้ยยย ไม่ไหวแล้ว ชอบความรักแบบผู้ใหญ่ๆของคู่นี้มากเลย ฮึ่ยยย ท่านคิ้นส์สวยจริงๆ ป๋าเดรคเท่ห์ค่ดๆค้าาา นี่ๆคู่อื่นดูเป็นตัวอย่างซะนะ เค้าขอจนจะได้ตั้งแต่งกันแล้วเนี้ย  
อวยพรให้ป๋าเดรคเดินทางกลับมาหาท่านคิ้นส์ได้อย่างปลอดภัยนะคะ เป็นห่วงแทน  cry
//ปูเสื่อรออ่านตอนต่อไป เย่ big smile

#5 By nanao5o3 (180.183.44.1|180.183.44.1) on 2014-06-21 17:43

ฉากขอแต่งงานนั่นมันอะไรรรรรรรร

หวานแบบนอนสตอป เลือดลมสูบฉีดไปหมด
แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ยยยยยยยยยยยย 
แบบว่าอะไรกันค้าาาาา อกอีแป้นจะแตก หวานนนน น่ารัก ฟิน โอ้ยยย
เขินแทนพี่เดรกเหอะ ฮอว์คิ้นส์คะ ความเงียบของลูกมันทำให้สาววายคนนึงสั่นไหวพอๆกับป๋าเดรคเลยทีเดียว แอ้

ไม่พูดต่อหน้าก็ไม่มีความหมายสินะ สินะ แอ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ขอกรี้ดเป็นภาษาเอเลี่ยนเถอะ 2$*&#$%^(*$#^#&$*#*(*^%$

#4 By MoOk_KuNg_Zaa on 2014-06-21 01:23

เหมือนความดันจะขึ้นหลังจากอ่านจบ // โอ้ยยยย นอนดิ้นนน
คุณพี่ขาาา จะหวานกันไปไหนน น้ำตาลในเลือดพุ่งพรวดจนจะหามเข้าโีงบาลอยู่แล้วเนี่ยยย >////< 
ในบรรดาคู่จิ้นทั้งหลายในเรื่องนี้ จะมีคู่ไหนหวานเท่านี้ได้อีกเนี่ย แต่งได้หวานนนนน มากจริงๆค่ะ // ชาบูว

#3 By Charactoristic Mantissa on 2014-06-21 00:13

ชอบมากกกกค่ะ หลงคู่นี้มานาน ยิ่งตอนที่แล้วที่พูดถึงส่วนไหนที่ชอบของกันและกัน ยิ่งทำให้เราเขินจนเก็บอาการไม่อยู่ มันมีค.หวานลุะมุนฟุ้วเต็มไปหมด เปนคู่ที่ให้เกียรกันแหละกันมาก คือแบบชอบ ชอบสุดๆ โอ๊ยยยยย น่ารักกกกกกกกกก เดรกลูกผู้ชายชะมัด!!!!! ฮอว์คิ้นส์ก้พ่อหนุ่มสุขุมแต่วาจาโดนทุกคำ อ๊ากกกกกกกรักกกกกก

#2 By bam on 2014-06-20 23:22

โอ๊ย! ฟินจริงไรจริง กรี๊ดครับ!

#1 By CrossXElswordXOnePiece on 2014-06-20 22:12