[fic OnePiece] Let me love you (HBD Nanao)

posted on 11 Jun 2014 03:37 by triple-999

Warning: ฟิคนี้วายนะจ๊ะ YAOI ถ้าใครไม่ชอบแล้วหลงเข้ามากรุณากดปิดไปเลยค่ะ

 

 

Title: Let me love you

Pairing: Donquixote Doflamingo x Sir. Crocodile

Rating: ใสๆไร้มลพิษค่ะ 555

Summary: เรื่องนี้เกิดขึ้นในยุคที่พวก11ซุปเปอร์โนว่ายังไม่ได้ออกทะเลค่ะ

Warning: เสี่ยเสี่ยว และเสี่ยงหลุดoocทุกตัวละครเลยค่ะ ;v;^

** เผื่อท่านใดต้องการเพิ่มอรรถรสในการอ่าน สามารถวนลูปฟังเพลงนี้ซ้ำๆได้นะคะ 555
 
 


******************************************

 

 

          เซอร์ ครอคโคไดล์ กำลังไม่แน่ใจว่าเขามาทำอะไร’ที่นี่’กันแน่...

          นัยน์ตาคมสีเข้มกวาดมองบรรยากาศรอบๆตัวอีกครั้งก่อนจะทวนถามตัวเองในใจเป็นรอบที่สิบ เมื่อมองไปทางไหนภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูก็ล้วนเต็มไปด้วยทหารเรือระดับสูงจากศูนย์ใหญ่มารีนฟอร์ด...ทั้งโต๊ะจัดเลี้ยง ตรงทางเข้า รึแม้กระทั่งตรงระเบียง...

...ตกลงมันเชิญเขามาทำไมกันแน่...?

          คำถามเกิดขึ้นในใจอีกครั้ง พร้อมกับบัตรเชิญใบน้อยที่ถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทชั้นดี... ตัวอักษรเรียบง่ายแต่จัดพิมพ์อย่างสวยงามบนนั้นยังคงปรากฏข้อความเช่นเดิมกับเมื่อหลายนาทีก่อน และเมื่อหลายๆวันก่อน...

            ‘งานเลี้ยงขอบคุณเจ็ดเทพโจรสลัด’

 

          ...ใจความง่ายๆที่ทั้งกึ่งเชิญกึ่งบังคับให้เขาออกมาจาก’รัง’และถ่อมาจนถึงที่นี่... ‘แมรี่ จัวร์’...ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของรัฐบาลโลก...

......

/เฮ้ นายเห็นเจ้านั่นมั้ย นั่นล่ะเจ้าครอคโคไดล์ ลือกันว่าร้ายกาจไม่เบาเลยนะ/

/น่ากลัวชะมัด ปล่อยให้โจรสลัดมานั่งสบายใจเฉิบอยู่แบบนี้ได้ยังไง?/


...เรื่องนั้นชั้นก็อยากจะถามเหมือนกันว่ะ...

          ริมฝีปากได้รูปกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจากอีกฟากหนึ่งของห้อง นัยน์ตาคู่คมตวัดมองพลทหารที่มองมาด้วยสายตาหวาดระแวงกลุ่มนั้นครู่หนึ่งก่อนมือเรียวยาวจะยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบอย่างไม่แยแส... รสนุ่มกลมกล่อมของของเหลวสีอำพันช่วยให้เจ็ดเทพโจรสลัดเจ้าทะเลทรายสงบใจลงได้ไม่น้อย... เสียงดนตรีแผ่วเบาที่ได้ยินมาตั้งแต่เริ่มงานก็ดูจะน่าฟังขึ้นนิดหน่อย...


...เอาเถอะ...
...ถ้ารัฐบาลคิดจะทำอะไร  ก็คงทำไปแล้วล่ะนะ...

 

          ร่างสูงสมส่วนตัดสินใจหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มมุมห้องในที่สุด ขาเรียวยาวข้างหนึ่งตวัดยกขึ้นไขว่ห้าง ยกเครื่องดื่มรสเยี่ยมในมือขึ้นจิบ กวาดสายตามองรอบๆห้องโถงใหญ่อย่างใจเย็น... ก่อนจะไปเจอกับร่างๆหนึ่งที่ไม่คิดว่าจะพบที่นี่...

          ...ร่างเพรียวบางอรชรของจักรพรรดินีโจรสลัดนั่งหลบมุมอยู่กับสัตว์เลี้ยงตัวโปรดอยู่ไม่ไกลนัก บนดวงหน้างดงามเยือกเย็นนั้นฉายแววเบื่อหน่ายและติดจะหวาดระแวงไม่แพ้กัน นัยน์ตาคู่งามจิกลงมองทหารเรือโง่เง่าที่เดินเฉียดกรายเข้ามาใกล้ในระยะสามเมตรอย่างรังเกียจเป็นระยะๆ แต่ก็แทบไม่เป็นผลเมื่อเจ้าหล่อนโดดเด่นเกินไป จนพลโทมากวัยคนหนึ่งต้องหาม่านมากั้นห้องพิเศษให้เธออีกทีหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้หญิงสาวผู้งดงามที่สุดในโลกหันมาทำให้ใครกลายเป็นหินแก้เบื่อ

          ...และก่อนม่านสีทึบจะรูดปิดลงนัยน์ตาน้ำงามคู่นั้นก็คล้ายจะหันมาสบตากับเขาแว่บหนึ่งอย่างคนเข้าใจกัน...

...เธอเองก็เบื่อเหมือนกันสินะ...

          ครอคโคไดล์ไม่ได้ออกไปไหนนอกอาณาจักรของตนเองบ่อยนัก และได้ยินมาว่าโบอา แฮนค็อกเองก็ไม่ต่างกัน... ไม่มีโจรสลัดที่ไหนอยากไว้ใจทหารเรือ และเธอเองก็คงมีเหตุผลสำคัญบางอย่างที่ต้องมาร่วมงานนี้อย่างเสียไม่ได้...

...เขาเองก็เหมือนกัน...


..........

 

‘คุณต้องไปนะ’

            เสียงแว่วหวานของผู้ช่วยสาวคนสนิทเอ่ยขึ้นทันทีที่ยื่นการ์ดเชิญจากรัฐบาลโลกให้เขา ในวันหนึ่งที่อลาบาสต้า...

 

‘หา? ไหนเธอช่วยบอกเหตุผลดีๆที่ทำให้ชั้นจำเป็นต้องลดตัวลงไปสุงสิงกับเจ้าพวกนั้นหน่อยสิ...’

 

‘...เรื่องนี้อาจเป็นการทดสอบความจงรักภักดิ์ดีของเจ็ดเทพโจรสลัดก็ได้ บางที...รัฐบาลโลกอาจจะระแคะระคายเรื่อง’แผนการนั้น’ของเราแล้ว...’

 

            ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศของผู้ช่วยสาวคนสนิทหรือความวิตกกังวลลึกๆในใจของเขากันแน่ที่ทำให้สิ่งที่เธอพูดฟังดูมีเหตุผลอย่างที่สุด...

            มือเรียวยาวหยิบบัตรเชิญใบน้อยขึ้นมาจากซองจดหมายประทับตราอย่างดีขึ้นมาพลิกดูไปมาคล้ายกำลังตัดสินใจ... ไม่นานหลังจากนั้นผู้บริหารใหญ่แห่งบาล็อคเวิร์คจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

 

‘...แล้วชั้นต้องทำยังไง?’

‘ตอบรับคำเชิญยังไงล่ะ’

 

‘......’

...งั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ...

‘แค่ไปก็พอสินะ?’



..........

...สุดท้ายแล้ว...ก็ต้องมานั่งแกร่วอยู่ที่นี่เพราะยัยนั่น...

          เซอร์ ครอคโคไดล์ทอดถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกคาดโทษในใจสาวผู้ช่วยคนเก่งถึงการตัดโบนัสเดือนนี้ ก่อนจะหยิบแก้วบรั่นดีใบใหม่ที่บริกรนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ พอดีกันกับที่โน้ตตัวแรกของเพลงใหม่เริ่มบรรเลงขึ้น...

“......”

          จังหวะดนตรีเรียบง่ายแต่แว่วหวานฟังคุ้นหูจนร่างกายเผลอขยับตามไปโดยอัตโนมัติ... มุมปากได้รูปขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาตอนที่เสียงทุ้มชวนฟังของนักร้องเริ่มต้นเปล่งเสียง... ภาพความทรงจำในอดีตอันไม่ไกลนักคล้ายจะหวนกลับขึ้นมาเล็กน้อย...สายลมเย็นๆยามบ่าย...แชนเดอเลียร์คริสตัลสุดหรู...เพลงที่คุ้นเคย...รสกลมกล่อมของบรั่นดี...

...และสัมผัสอ่อนโยนที่โอบรัดอยู่ตรงบั้นเอว...


You're just too good to be true

Can't take my eyes off of you

You'd be like heaven to touch

I wanna hold you so much

 

 

            ทัศนียภาพที่เหมือนจะมืดลงซะเฉยๆเรียกให้ร่างสูงสมส่วนหลุดจากภวังค์... ไม่แม้แต่จะต้องเดาว่าเป็นผู้ใด... นัยน์ตาคู่คมสีเข้มก็ตวัดขึ้นมองร่างของผู้มาใหม่ที่ยืนค้ำหัวอย่างไร้ความเกรงใจด้วยสายตาที่ยืมจักรพรรดินีโจรสลัดมาใช้เด๊ะๆ ก่อนจะกลับมาใช้สายตาเย็นชาดังเดิมเมื่อเจ้ารอยยิ้มแสนกวนบาทาดูจะเหยียดกว้างขึ้นกว่าเดิมบนดวงหน้าคมสัน

...ตายยากเหลือเกินนะแกน่ะ...


......

 

“หึหึหึ ไม่คิดว่าแกจะมาด้วยนะเนี่ยเจ้าจระเข้...”