[fic OnePiece] What is your favourite parts of your lover body...?

posted on 25 Apr 2014 21:02 by triple-999

Warning: ฟิคนี้วายนะจ๊ะ YAOI ถ้าใครไม่ชอบแล้วหลงเข้ามากรุณากดปิดไปเลยค่ะ

 

 

Title: What is your favourite parts of your lover body...?

Pairing: ?? x ??

Rating: PG-15

Summary: คุณชอบ’ส่วนไหน’ในตัวคนรักของคุณมากที่สุด...?

Warning: แต่ละพาร์ทมาอย่างสั้นๆ 555

Author’s note:

          - โปรดนึกภาพเป็นการพูดคุยสัมภาษณ์กันตัวต่อตัวนะคะ *v*

          - ประโยคในเครื่องหมายคำพูด “...” ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทยคือคำตอบหลังฟังคำถามจบค่ะ ส่วนที่เหลือสามารถมโนตามสถานการณ์แบบโดได้ค่ะ 5555 //ฟิคนี้เข้าใจยากเนอะ แหะๆ =v=^

 


******************************************

 

 

 

 

What is your favourite parts of your lover body...?

 

 

………

………………..

………………………..

 

 

"His just as bright as the sun smile..."

 

..........

 

“ชั้นคิดว่า... ชั้นยังจำครั้งแรกที่เจ้านั่นยิ้มออกมาได้เป็นอย่างดี...”

......

 

‘ชั้น...คือ โปรโตกัส ดี เอส แห่งกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวววว~!!’

 

......

 

          ...เสียงทุ้มติดจะกวนแบบเด็กหนุ่มที่ตะโกนแนะนำตัวซะดังลั่นในการปฏิบัติงานครั้งแรกในฐานะกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวเรียกรอยยิ้มให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน...

          ร่างสมส่วนปราดเปรียวที่ลอยอยู่กลางอากาศท่ามกลางเปลวไฟร้อนระอุที่ห่อหุ้มอยู่รอบกาย... บนดวงหน้าน่ารักนั้นระบายด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

...สดใส...เต็มไปด้วยชีวิตชีวา...และอัดแน่นไปด้วยความภาคภูมิใจ...

 

......

          ...และภาพนั้น...ก็ยังคงติดอยู่ในใจของชั้นเสมอมา...

 

            ...รอยยิ้มกว้างแบบเด็กๆของเจ้านั่นให้ความรู้สึกเหมือนกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆในวันที่อากาศแจ่มใส... ส่องประกาย... สว่างไสวและเจิดจ้า แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกระคายตาเลยซักนิด กลับกัน กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่น ชวนให้คนมองสบายใจอย่างที่สุด...

 

...เป็นรอยยิ้มที่ยิ้มมาจากใจ...และเรียกให้คนมองยิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ...

...เด็กนั่นคือดวงอาทิตย์ของพวกเรา...
...ดวงอาทิตย์ที่สดใสของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว...

 

 

………

………………..

………………………..

 

 

"His hand..."

 

..........

 

“มือของหมอนั่น...ใหญ่...แล้วก็อุ่น...”

 

..........


          ...บ้านเกิดของชั้นเป็นเมืองหนาว...

          ...และคนๆนั้นก็มีบ้านเกิดที่เดียวกันกับชั้น เพียงแต่เราไม่เคยพบกันมาก่อน...

 

          เขาเป็นคนตัวใหญ่...โครงสร้างร่างกายองเขาใหญ่กว่าชั้นที่ถือว่าสูงมากๆแล้วสำหรับผู้ชายวัยเดียวกันค่อนข้างมาก... ชั้นสามารถรับรู้ได้ถึงความแตกต่างข้อนี้เสมอเวลาที่เขาโอบกอดชั้น...’แทบจะจมหายเข้าไปในอก’...ชั้นคิดว่าคำนี้คงบรรยายได้เหมาะสม...

          ปกติแล้วพวกเราทั้งคู่มักจะสวมถุงมือหนังอยู่เสมอ เพียงแต่เมื่อใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง เรากลับไม่ชอบมีมันอยู่ด้วยนัก... เรามีโอกาสได้เจอกันไม่บ่อย...เพราะอย่างนั้นเราจึงมักใช้เวลาที่มีค่านั้นทำในสิ่งที่อยากจะทำ... ในขณะที่เขามักจะเล่นผมของชั้น ชั้นก็ชอบที่จะซบหน้าลงบนฝ่ามือของเขาเช่นกัน...

...มือของเขาใหญ่...แล้วก็อุ่น...
...เป็นความอบอุ่นที่ชวนคิดถึงเหมือนได้พักในที่อุ่นๆที่หาได้ยากยิ่งของบ้านเกิด...
...ยามที่มือนั้นสัมผัสมาอย่างอ่อนโยน...ในอกก็อุ่นวาบอย่างไม่ต้องพึ่งพาเตาผิง...


          นั่นเป็นเหตุผลที่ในวันที่อากาศหนาวเย็นเป็นพิเศษ ชั้นสามารถซบหน้าลงบนมือของเขา และพักอยู่ในอ้อมกอดนั้นได้ตลอดทั้งวัน...

...อ้อมกอดและอุ้งมือที่อบอุ่นและปลอดภัย...
...ที่พักพิงที่ชั้นสามารถพักผ่อนได้อย่างอุ่นใจที่สุด...

 

 

………

………………..

………………………..

 

 

"His...his scars..."

 

..........

 

“ม..มันอาจฟังดูโรคจิต...แต่นั่น...เป็นสิ่งที่เจ้านั่นภูมิใจ”

 

..........

 

          ...มันเป็นตัวปัญหา...
          ตัวปัญหาตัวจริงเสียงจริงที่ทั้งชอบวิ่งเข้าใส่ปัญหาและดึงดูดปัญหาเข้ามาใกล้ๆ...

          ...เหตุผลนึงเป็นเพราะศักดิ์ศรีของมัน และอีกกว่า90เปอร์เซ็นต์ที่เหลือคงต้องยกให้ความงี่เง่าและความบ้าโดยแท้...

          ...สิ่งที่มันเลือกที่จะทำมักจะส่งผลเสียต่อตัวของมันเองเสมอๆ... บาดแผลมากมายถูกตราลงบนร่างของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เจ็บหนักมากกว่าใครๆ... ทรมานมากกว่าใครๆ... แต่ก็อดทนและแข็งแกร่งมากกว่าใครๆ...

          ครั้งแรกที่ชั้นเห็นมันเจ็บตัวคือหลังจากที่ชั้นเพิ่งรู้ว่ามันเป็นใครได้ไม่กี่นาที...

 

‘บาดแผลกลางหลัง...คือความอับอายของนักดาบ...’

 

            ชั้นยังจำได้แม่นยำ ว่าตอนนั้นโกรธมันมากขนาดไหน...โกรธทั้งๆที่ยังไม่รู้จักมันดีซะด้วยซ้ำ...โกรธที่ละทิ้งความฝัน...โกรธที่ทำอะไรตามใจตัวเองโดยที่ไม่คิดหน้าคิดหลัง...

 

...แต่พอได้ฟังคำสาบานของมันในวันนั้นที่มีต่อกัปตันของพวกเรา... ชั้นก็พบว่าชั้นไม่สามารถโกรธเกลียดมันได้อย่างจริงจังเลยจริงๆ...

 

          แม้ว่ามันจะทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้นอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า... จะหาเรื่องใส่ตัวจนเกือบตายไปซะกี่ครั้ง... สิ่งที่ชั้นทำได้...ก็คงมีแค่การทำความเข้าใจและยอมรับมันเท่านั้นเอง...

...นั่นคือเหตุผลที่ชั้นแพ้มันไม่ได้...
...จะต้องแข็งแกร่งขึ้น...แข็งแกร่งขึ้นอีก...
...เพื่อจะได้ยืนอยู่เคียงข้าง...เพื่อจะไม่ต้องเป็นแค่หนึ่งในคนที่ถูกปกป้องอีกต่อไป...

          บาดแผลที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆตลอดระยะเวลาสองปีที่ต้องตกอยู่ในเกาะนรกนั่น...แม้มันจะเจ็บปวดซักแค่ไหน...ก็คงเทียบไม่ได้กับบาดแผลบนร่างกายของมัน... เมื่อเลือกที่จะเป็นผู้ที่ปกป้องแล้วก็ต้องยอมรับความเจ็บปวด...

...บาดแผลบนร่างกายของมัน...คือเหตุผลที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่...
...คือความภาคภูมิใจของมัน...
...เพราะแบบนั้น...แม้จะเจ็บปวดทุกครั้งที่มอง...แต่ก็เกลียดไม่ลงจริงๆ...

 

 

………

………………..

………………………..

 

 

"His beautiful gorgeous eyes"

 

..........

 

“ชั้นไม่แน่ใจว่าตาของมันเป็นสีอะไร แต่เวลาสบตาด้วย ก็อดคิดไม่ได้ว่ามันก็สวยดี”

 

..........

 

            ...เจ้านั่นมันเป็นคนมีเสน่ห์...
          ภาพลักษณ์ของมันสามารถดึงดูดสายตาของคนรอบข้างได้เสมอ ทุกที่ทุกเวลา ทั้งกับผู้หญิงและผู้ชาย ทั้งในแบบของการชื่นชมหรือว่าตรงกันข้าม ...แม้ตอนแรกจะไม่ทันสังเกตเห็นมัน แต่เมื่