[Oneshot OnePiece] Trust and Desire

posted on 21 Apr 2014 07:00 by triple-999

Warning: ฟิคนี้วายนะจ๊ะ YAOI ถ้าใครไม่ชอบแล้วหลงเข้ามากรุณากดปิดไปเลยค่ะ

 

 

Title: Trust and Desire

Pairing: Marco x Portgas D. Ace

Rating: PG

Summary: ความปรารถนาของผู้ที่ถูกจองจำ...

Warning: ชั่ววูบ สั้น และมาม่าค่ะ  555

 

******************************************

 

 

 ‘...แม้ว่าหนทางนั้นจะยากลำบากแค่ไหน ขอจงอย่าลืมว่านั่นแหล่ะคือความสนุกสนานของการใช้ชีวิต...’

 

‘...ทำตามที่ใจเจ้าปรารถนา...’

 

‘...มีชีวิต...ที่เป็นอิสระมากกว่าใครๆบนโลกใบนี้...’

 

 

.

 

.

 

.

 

 

...เสียงนั้น...ทุ้มต่ำ ...และก้องกังวาน...

...แม้ด้วยโทนเสียงจะไม่ได้ขับให้ถ้อยคำนั้นฟังดูอ่อนโยนนัก...
......
...ทว่าในหัวใจ...กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด...
...อบอุ่น...เหมือนได้รับความรักจากท้องทะเล...

..........

 

          สิ่งแรกที่รู้สึกได้ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง... คือความรู้สึกเจ็บแปรบบนข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกตรวนหินไคโรรัดตรึงเอาไว้จนขึ้นเป็นแถบแผลเหวอะหวะ ...ก่อนจะตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งที่อัดแน่นอยู่ในบรรยากาศจนชวนให้คลื่นเหียนเหลือคณา และแน่นอน อย่างสุดท้ายคงไม่พ้นเสียงหอบหายใจผสมระคนไปกับคำก่นด่าของ’เพื่อนร่วมห้อง’เจ้าปัญหา...

 

“แฮ่ก ไม่เจ็บ ไม่คัน...ซักนิด... แฮ่ก แฮ่ก”

 

          ...แว่วได้ยินเสียงนั้นขบกรามกรอด...สะกดกลั้นความเจ็บปวดดังเช่นทุกครั้ง...

 

          โปรโตกัส ดี เอส ไม่แน่ใจนักว่าตนหมดสติไปนานแค่ไหน ทว่า ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สภาพร่างกายของเพื่อนร่วมห้องก็ดูจะย่ำแย่กว่าที่เคยไปมากนัก...

 

“ถูกเล่นงานซะยับเยินอีกแล้วนะ... คุณลูกพี่...”

 

          สุรเสียงที่เอ่ยทักนั้นแตกพร่าและแหบแห้งเสียจนน่ากลัว ...นัยน์ตาของ’ชายชาตรีแห่งท้องทะเล’ทอดมองสบกับดวงหน้าซีดเซียวและโทรมสนิทด้วยคราบเลือดแห้งกรังและบาดแผลของอดีตหัวหน้าหน่วยที่2แห่งกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว ผู้’เคย’มีรอยยิ้มที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์ด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ็บแค้น...

 

“แฮ่ก! ร่างกายมันไม่ได้เจ็บเลยซักนิด...คุณเอส! แต่ไอ้ที่เจ็บน่ะ คือหัวใจของชั้นที่ไม่อาจสื่อถึงคุณธรรมได้ต่างหาก!!”

 

“จินเบ...”

 

            นัยน์ตาที่เริ่มพร่ามัวมองความรู้สึกเกรี้ยวกราดนั้นนิ่งงัน ก่อนจะตัดสินใจกลืนคำพูดกลับลงไปและปล่อยให้เพื่อนร่วมห้องของตนได้ระบายความคลั่งแค้นนั้นออกมาต่อ

 

“ขืนเป็นแบบนี้...ต่อให้ชั้นตายก็ตายตาไม่หลับ...!! ตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดแล้วจะทำไม ของพรรค์นั้นไม่เห็นจะอยากได้เลย!!!”

 

......

 

“ถ้าหยุดการต่อสู้ครั้งนี้ได้ล่ะก็...แม้แต่ชีวิตชั้นก็ไม่เสียดายหรอก!!!”

 

..........

 

          ...หลังจากปล่อยให้มนุษย์เงือกร่างใหญ่ได้ระบายความอัดอั้นออกมา จนอีกฝ่ายท่าทางจะเย็นลงแล้ว เสียงทุ้มชวนฟังที่บัดนี้แหบแห้งอย่างน่าสงสารจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

 

“...ใจเย็นลงบ้างรึยัง...จินเบ?”

 

          เจ้าของชื่อพยักหน้ารับคำเรียบๆ แม้ความมืดที่ปกคลุมห้องขังและดวงตาพร่ามัวจะทำให้ผู้มีศักดิ์เป็นนักโทษประหารมองเห็นไม่ชัดนัก แต่เสียงดังเกร้งกร้างของโซ่เส้นใหญ่ที่ไหวตามจังหวะการขยับตัวของชายร่างใหญ่นั่นก็เพียงพอให้มุมปากได้รูปขยับขึ้นเป็นองศาที่สูงขึ้นมาหน่อยแล้ว

 

          ...และภาพนั้น...ก็ยิ่งทำให้จิตใจของชายชาตรีแห่งท้องทะเลอ่อนยวบลงไปอีกโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ...

 

“สำหรับรัฐบาลแล้ว ชั้นคือโจรสลัดที่เกลียดโจรสลัด แต่ว่า...กับพวกนายแล้ว มันต่างออกไป...”

 

          คำกล่าวนั้นเรียกให้เรียวคิ้วได้รูปเลิกขึ้นสูง พร้อมรอยยิ้มบางเบาที่จุดขึ้นราวกับรอยยิ้มขัน

 

“เกลียดโจรสลัด...? นายน่ะหรอ...?”

 

“คุณเอสคงจะรู้สึกผิดคาดสินะ... เพราะดูเหมือนชั้นจะเดินเข้าออกเรือของหนวดขาวอยู่บ่อยๆ แต่เป็นเพราะมีจุดยืนอยู่ การเคลื่อนไหวทั้งหมดจึงต้องทำผ่านใต้ท้องทะเล เพราะชั้นค่อนข้างชอบพวกนาย...”

 

          ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอแห้งผากนั้นเบาๆ ก่อนเสียงแหบแห้งจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

 

“รู้สึกชั้นจะจำได้ว่าเคยเกือบถูกนายฆ่าด้วยนะ...”

 

“มันก็ไอ้เหมือนกันนั่นแหล่ะ!! แต่ว่า...ชั้นก็แค่อยากจะเป็นประโยชน์กับคนๆนั้นก็เท่านั้นเอง”

......

 

‘เจ้ายักษ์...ชั้นบอกว่าอยากจะพบกับ’หนวดขาว’ต่างหากล่ะ!’

 

‘คงปล่อยให้ไอ้เด็กอันตรายแบบแก...เข้าไปพบไม่ได้หรอก!!’

 

‘ชั้นไม่ใช่คนของ’กลุ่มโจรสลัดหนวดขาว’ก็จริง แต่ก็มีความสัมพันธ์กับพวกนั้น... ชั้นจะเป็นคู่ต่อสู้ให้แกเอง!’

 

......

          ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ในห้องขังอยู่พักหนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มของมนุษย์เงือกร่างใหญ่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

 

“...ที่ตอนนี้’เกาะเงือก’คงไว้ซึ่งความสงบสุข ทั้งหมดก็เป็นเพราะบารมีของพ่อหนวดขาว...”

 

“......”

 

...นั่นคือสาเหตุที่จินเบนับถือพ่อสินะ...

 

          เรื่องราวที่ตนเคยสงสัยมาตลอด และเพิ่งเคยได้รับฟังเป็นครั้งแรก ช่วยเรียกความสนใจของเอสกลับคืนมาอีกครั้ง ร่างสมส่วนปราดเปรียวขยับน้อยๆ รับฟังเรื่องราวอย่างตั้งใจ...

 

“การจะมุ่งหน้าไปแกรนด์ไลน์พวกโจรสลัดจำเป็นต้องผ่าน’เกาะเงือก’ ยุคสมัยของโจรสลัดที่ยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า... เกาะเงือกจะต้องเกิดความวุ่นวายเพราะพวกโจรสลัดมนุษย์จำนวนนับไม่ถ้วน...และรวมถึงกองทัพเรือที่ไล่ตามพวกนั้นมา...”

 

...ใช่...เหตุการณ์ในตอนนั้นมันช่างโหดร้ายเหลือเกิน...

 

“เหล่ามนุษย์เงือกและนางเงือกจำนวนมากต้องถูกลักพาตัวและถูกขาย ในขณะที่ทุกคนได้แต่หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง ‘กลุ่มโจรสลัดหนวดขาว’ก็ปรากฏตัวขึ้น...”

 

......

 

‘เกาะแห่งนี้ คืออาณาเขตของชั้น!!!’

 

......

 

“เรื่องในวันนั้นชั้นไม่มีวันลืม...แค่คำพูดเพียงคำเดียวนั่น ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องเกาะเงือกอีกเลย...ช่างเปี่ยมไปด้วย’พลัง’อะไรเช่นนั้น...!”

 

......

 

‘...คือว่า...ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี...’

 

‘หืม? เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก พ่อมักจะทำแบบนี้เสมออยู่แล้วล่ะ นายอย่าเอาไปคิดมากให้ลำบากใจเลย เนอะ มัลโก้!’

 

‘อืม...ใช่ ‘พวกนาย’กำลังเดือดร้อน หากพวกเราช่วยได้ก็จะช่วย...อย่าถืออะไรให้มากความเลย...’

 

......

 

“คนๆนั้นใช้ชื่อที่ทรงพลังนั้นปกป้องเกาะต่างๆ แต่ไม่ใช่ว่าเป็นหัวหน้าของโจรสลัดแล้วจะสามารถจัดการได้ตามอำเภอใจ...!”

 

“......”

 

“...หากคนๆนั้นตายขึ้นมา ทะเลจะกลายเป็นยังไง! รัฐบาลใช่ว่าจะไม่รู้ถึงเรื่องนั้น!!”

 

...และที่สำคัญที่สุด...ตอนนี้’พ่อ’คงกำลังเป็นทุกข์...

 

“ต่อให้ชั้นต้องตาย ก็อยากจะหยุดยั้งการต่อสู้ครั้งนี้ให้ได้! ...อยากจะช่วยนายออกไปให้ได้...คุณเอส!!!”

 

...เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องเจ็บปวดใจไปมากกว่านี้...

...และเพื่อไม่ให้คุณต้องตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แบบนี้อีก...

 

...ดวงตะวันที่ไม่สดใส...แล้วผืนนภาและท้องทะเลจะอยู่ได้อย่างไร...

...ปักษาสวรรค์ตัวนั้นคงร่ำไห้หากไม่ได้พบดวงตะวันที่แสนรักอีกครั้ง...

 

......

 

          คำพูดที่แสนจริงจังของอีกฝ่ายในสภาพที่ย่ำแย่ไม่แพ้กัน ขับให้เกิดความรู้สึกอุ่นวาบในใจจนขอบตาร้อนผ่าว... เปลือกตาบางหลับปิดลงช้าๆในขณะที่ศีรษะได้รูปนั้นก้มต่ำ น้ำเสียงแตกพร่าเอ่ยเป็นถ้อยคำแช่มช้าหวังสะกดกลั้นอาการสั่นในน้ำเสียง...

 

“จินเบ...พอได้แล้วล่ะ... มีแต่จะทำให้ทรมานเปล่าๆ...”

 

...เพราะเขาคงไม่อาจ...กลับไปหาทุกคนได้อีกแล้ว...

...ทั้งหมด....มันเป็นเพราะความดื้อรั้นขาดสติของเขาเอง...

 

“อย่าเพิ่งทอดทิ้งความหวังสิ! ชั้นเชื่อนะ...ใน’ปาฏิหาริย์’และ’ความหวัง’!”

 

“......!”

 

          น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเสียจนคนฟังอดที่จะประหลาดใจไม่ได้... ทว่า เสียงหัวเราะคุ้นหูที่ไม่ค่อยน่าฟังนักในยามนี้กลับแย่งชิงความสนใจไปเสียก่อน...

 

“ดูท่าทางโลกนี้ชักจะน่าสนุกขึ้นทุกทีแล้วสินะ ฮึฮึฮึ”

 

......

 

“หมายความว่าเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งในการจัดการกับ’หนวดขาว’งั้นสินะ...!! มิน่า เลือดในตัวมันถึงเดือดพล่านไปหมด...!!!”

 

“แก...!!!”

 

          น้ำเสียงนั้นคำรามลอดไรฟัน นัยน์ตาของจินเบถลึงกว้าง ทอดมองร่างของชายในห้องขังฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเครียดเขม็ง ในขณะที่อาการของเพื่อนร่วมห้องขังกลับต่างออกไป... รอยยิ้มหยันคลี่ขึ้นบนดวงหน้าของหัวหน้าหน่วยที่2ของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว

 

“แกน่ะเรอะจะเด็ดหัวของพ่อ?”

 

          ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะหึดังมาจากห้องขังฝั่งตรงข้าม พร้อมด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายลั่นคุกจากห้องขังรวมขนาดใหญ่ข้างๆ

 

/ฆ่า’หนวดขาว’ซะ!!!/

 

/ไอ้บ้านั่นกำลังจะตายแล้วเรอะ!!? ยะฮู้!!/

 

/สุดยอดไปเลยเฟ้ย!!/

 

/ปล่อยชั้นออกไปที่ทะเลสิ! คนที่จะเด็ดหัวของเจ้านั่นคือชั้นนี่แหล่ะ!!/

 

/ให้ชั้นออกไปลุยด้วยคน!!/

 

/จะทำให้ยุคสมัยของ’หนวดขาว’จบลงซะเลย!!!/

 

“หุบปากนะพวกแก!!!!!”

 

          เสียงตะโกนด้วยความโกรธของจินเบทำให้เสียงโหวกเหวกเมื่อครู่ค่อยๆซาลงไปในที่สุด พร้อมกับเสียงของชายในห้องขังฝั่งตรงข้ามที่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง...

 

“จินเบ... ‘หมัดอัคคี’เอ๋ย... จำเอาไว้ให้ดี...พวก’เหรียญเงิน’ทั้งหลายที่ต้องกล้ำกลืนน้ำตาเพียงเพราะไม่สามารถเอาชนะ’หนวดขาว’และ’โรเจอร์’ได้... ในทะเลนี้ มีอยู่ให้เกลื่อนเลยล่ะนะ!! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!”

 

          เสียงหัวเราะน่ารังเกียจนั้นยังคงดังให้ได้ยินอยู่อีกหลายวินาที ก่อนที่ความเงียบจะกลับมาปกคลุมห้องขังอีกครั้ง... จินเบยังคงกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นใจ ในขณะที่ในใจของเอส กลับมีความกังวลใจแผ่ขยายขึ้นมาเป็นวงกว้าง...

 

...พ่อ...จะเป็นอะไรรึเปล่านะ...?

 

......

 

          สำหรับสถานการณ์ของคนแก่วัย70กว่าที่มีโรคประจำตัวรุมเร้า...

 

......

 

...‘กำลังจะตาย’...ไม่อยากได้ยินคำนี้เลยจริงๆ...

 

......

 

          นัยน์ตาของเจ็ดเทพโจรสลัดผู้ถูกคุมขังทอดมองเพื่อนร่วมห้องขังด้วยความเป็นห่วง ธรรมดาสภาพร่างกายของอีกฝ่ายก็ถือว่าย่ำแย่มากๆอยู่แล้ว สภาพจิตใจของเจ้าตัวยิ่งไม่ควรถูกทำร้ายมากขึ้นไปอีกด้วยความทุกข์ระทมกังวลใจ... แม้ไม่อาจเห็นสีหน้าอีกฝ่ายได้ ด้วยศีรษะได้รูปนั้นก้มต่ำจนแทบชิดแผ่นอกที่เต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาก็คิดว่าคงเดาได้ไม่ยากนัก...

 

          ...โปรโตกัส ดี เอส เป็นคนที่สดใส ร่าเริง และอ่อนโยนเป็นที่สุด ...บนดวงหน้าน่ารักนั่นก็มักจะปรากฏรอยยิ้มขี้เล่นแสนซุกซนที่ให้ความรู้สึกสดใสเหมือนดวงอาทิตย์อยู่เสมอ... การที่คนแบบนั้นต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้...ชวนให้รู้สึกทรมานใจจริงๆ...

 

“นี่ คุณเอส... ชั้นยังคงเชื่อนะ... ใน’ปาฏิหาริย์’และ’ความหวัง’”

 

......

 

“’ความหวัง’ของคนเราไม่เคยสูญสิ้น และ’ปาฏิหาริย์’จะคงอยู่กับคนที่ไม่เคยยอมแพ้ ...คุณเอส มีสิ่งที่เชื่อ และปรารถนาอย่างที่สุดรึเปล่าล่ะ...?”

 

...หากเชื่อมั่นในความหวัง และปรารถนาอย่างสุดหัวใจ...

...’ปาฏิหาริย์’จะต้องเกิดขึ้นแน่ๆ...

 

......

 

“...เชื่อ...งั้นหรอ...?”

 

          น้ำเสียงแหบพร่าทวนคำซ้ำด้วยสายตาเหม่อลอย... ก่อนภาพบางอย่างจะปรากฏขึ้นในหัว...นำพาความอุ่นซ่านให้โอบอุ้มหัวใจที่เหน็บหนาว...

 

...เปลวไฟ...สีฟ้า...

 

          ...เปลวไฟดวงเล็กๆที่เหมือนเป็นแสงสว่างเดียวในความมืดมิด ทว่าช่างอบอุ่น และชวนให้คิดถึงซะเหลือเกิน...

 

“......”

 

...สิ่งที่เชื่อ...และปรารถนาอย่างสุดหัวใจ...

 

......

 

‘...ไม่ว่านายจะเป็นลูกของใคร ก็ไม่ทำให้อะไรๆมันเปลี่ยนไปหรอกนะ... เอส...นายก็คือนาย...คือ ‘โปรโตกัส ดี เอส’ และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนความจริงข้อนี้ไปได้...’

 

 

.

 

.

 

.

 

 

...อีกซักครั้ง...

 

“......”

 

...อยากจะพบ...อีกซักครั้ง...

 

          ...ดวงหน้าเรื่อยเฉื่อยและมีเสน่ห์แบบของผู้ใหญ่นั้นยังแจ่มชัดในความทรงจำ...  ความอ่อนโยนที่ทำให้อุ่นซ่านไปทั้งใจ และถ้อยคำแสนใจดีที่พาลพาให้ใจสั่นไหว...

 

          ดวงหน้าขะมุกขะมอมก้มลงต่ำจนชิดอก อาศัยม่านผมสีดำที่ตกลงมาปลกหน้าซ่อนขอบตาร้อนผ่าวที่ติดจะร้องไห้อยู่ร่ำๆ...

 

......

 

...แม้ว่ามันจะเป็นความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวแค่ไหน...แต่ว่า...

 

......

 

          เปลือกตาบางหลับปิดลง พร้อมกับหยาดน้ำเล็กๆที่หยดลงจากหัวตา... หยดเล็กๆเพียงหยดเดียว...ที่อัดแน่นความปรารถนาทั้งใจอยู่เต็มเปี่ยม...

 

...อยากจะพบ...อีกซักครั้งนึง...

 

...มัลโก้...

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

          ดวงหน้าคมเรื่อยเฉื่อยที่ยากต่อการคาดเดาอายุเงยหน้าขึ้นจากแผนที่ม้วนใหญ่ในมือ นัยน์ตาคมสีครามเข้มเหมือนท้องทะเลที่เคยฉายแววสบายๆอยู่เป็นนิจ บัดนี้กับเคร่งเครียดเสียจนน่ากลัวยามทอดมองขึ้นไปยังเบื้องบน เหนือฟองสบู่ที่คลุมเรือให้อยู่ภายใต้ผืนน้ำเงียบงัน เลยขึ้นไปถึงท้องฟ้าหม่นแสงที่ดวงตะวันไม่ทอประกายสดใสอย่างเช่นทุกครา...

 

          เสียงคุยวางแผนจ้อกแจ้กจอแจบนลำเรือไม่สามารถดึงความสนใจของเขาไปจากสิ่งที่ติดค้างอยู่ภายในใจได้เลยซักวินาที...

 

......

 

“รอก่อนนะเอส...กำลังจะไปรับเดี๋ยวนี้แหล่ะ...”

 

 

 

 

 

 

Fin or tbc.

 

 

 

******************************************

 

 

 //แว่บเข้ามาแปะ 555

ตามเทรนด์กับเขาบ้างอะไรบ้างงง มีอะไรถามได้เลยนะคะ จะจิกจะทวงฟิคไม่ว่ากัน 5555 >v<

http://ask.fm/TripleNight



Comment

Comment:

Tweet

เชรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  อ่านประโยคสุดท้ายแล้วกลั้นน้ำตา มาม่าอีกแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววว โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮอ

#5 By MoOk_KuNg_Zaa on 2014-05-28 23:07

แง่งงงงงง จะเศร้าไปหน๊ายยยยยยยแค่คิดถึงตอนจบตอนเอสตายขนาดมั้งกี้จังยังเสียใจขนาดนั้นเราเองก็เสียน้ำตาไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้วนี่กับมัลโก้ที่ต้องเห็นที่เป็นคนรักของเอสอีก อร๊ากกกกกกใจสลายแน่ๆๆๆๆๆๆตายยยยยน่าสงสาร#แต่ที่น่าสงสารที่สุดก็คือตัวเองนี่ล่ะconfused smile
แต่เขาเชื่อในปาฏิหาริย์น่าาว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile
ครั้งสุดท้ายซะด้วยสิ

#4 By misaki (125.24.63.170|125.24.63.170) on 2014-05-19 05:37

ไม่รู้จะเชียร์มัลโก้ยังไงเพราะสุดท้ายเราก็รู้จุดจบกันดีอยู่แล้ว TT TT โอ้ยยยย เศร้า ให้ตายสิ ไนท์ซังแต่งคู่นี้ทีไร มาม่าเต็มไปหมดเบยยยย 
...อีตาปากดีนั่นคือคร็อกโคไดสินะคะ ? //ถือป้ายfc//

#3 By (180.183.53.144|180.183.53.144) on 2014-04-23 14:35

สงสารเอสตอนอ่านสงครามที่มารีนฟอร์ดเสียน้ำตาไปหลายลิตรเลย T0T

#2 By yuyu on 2014-04-22 14:42

ท่านไนทททททททททท์///หวีดร้องมาก
...ขอจบแบบแฮปปี้ได้ไหมอ่า?//โดนตรบ-เขาบอกอยู่นะว่ามาม่า เอ็งยังจะไปบังคับเขาอีกเรอะ!!>>>เสียงคนใกล้ตัว


อารมณ์ประมาณโรมิโอกับจูเลียตเลยค่ะ แต่คู่นี้หนักกว่านั้นเยอะ พรากกกกTT^TT
พี่นกคะ. ไปช่วยเจ้าหญิงของพี่นกให้ได้นะคะ แล้วอย่าลืมบอกความรู้สึกในใจที่มีไปนะคะ ขอให้ชาติหน้าทั้งสองคนพบรักกันอีก และขอให้ได้เป็นคู่รักกันจริงๆ///เพ้อมากกกกก

#1 By Hina_Sakura on 2014-04-21 16:33