[Oneshot OnePiece] Trust and Desire

posted on 21 Apr 2014 07:00 by triple-999

Warning: ฟิคนี้วายนะจ๊ะ YAOI ถ้าใครไม่ชอบแล้วหลงเข้ามากรุณากดปิดไปเลยค่ะ

 

 

Title: Trust and Desire

Pairing: Marco x Portgas D. Ace

Rating: PG

Summary: ความปรารถนาของผู้ที่ถูกจองจำ...

Warning: ชั่ววูบ สั้น และมาม่าค่ะ  555

 

******************************************

 

 

 ‘...แม้ว่าหนทางนั้นจะยากลำบากแค่ไหน ขอจงอย่าลืมว่านั่นแหล่ะคือความสนุกสนานของการใช้ชีวิต...’

 

‘...ทำตามที่ใจเจ้าปรารถนา...’

 

‘...มีชีวิต...ที่เป็นอิสระมากกว่าใครๆบนโลกใบนี้...’

 

 

.

 

.

 

.

 

 

...เสียงนั้น...ทุ้มต่ำ ...และก้องกังวาน...

...แม้ด้วยโทนเสียงจะไม่ได้ขับให้ถ้อยคำนั้นฟังดูอ่อนโยนนัก...
......
...ทว่าในหัวใจ...กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด...
...อบอุ่น...เหมือนได้รับความรักจากท้องทะเล...

..........

 

          สิ่งแรกที่รู้สึกได้ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง... คือความรู้สึกเจ็บแปรบบนข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกตรวนหินไคโรรัดตรึงเอาไว้จนขึ้นเป็นแถบแผลเหวอะหวะ ...ก่อนจะตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งที่อัดแน่นอยู่ในบรรยากาศจนชวนให้คลื่นเหียนเหลือคณา และแน่นอน อย่างสุดท้ายคงไม่พ้นเสียงหอบหายใจผสมระคนไปกับคำก่นด่าของ’เพื่อนร่วมห้อง’เจ้าปัญหา...

 

“แฮ่ก ไม่เจ็บ ไม่คัน...ซักนิด... แฮ่ก แฮ่ก”

 

          ...แว่วได้ยินเสียงนั้นขบกรามกรอด...สะกดกลั้นความเจ็บปวดดังเช่นทุกครั้ง...

 

          โปรโตกัส ดี เอส ไม่แน่ใจนักว่าตนหมดสติไปนานแค่ไหน ทว่า ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สภาพร่างกายของเพื่อนร่วมห้องก็ดูจะย่ำแย่กว่าที่เคยไปมากนัก...

 

“ถูกเล่นงานซะยับเยินอีกแล้วนะ... คุณลูกพี่...”

 

          สุรเสียงที่เอ่ยทักนั้นแตกพร่าและแหบแห้งเสียจนน่ากลัว ...นัยน์ตาของ’ชายชาตรีแห่งท้องทะเล’ทอดมองสบกับดวงหน้าซีดเซียวและโทรมสนิทด้วยคราบเลือดแห้งกรังและบาดแผลของอดีตหัวหน้าหน่วยที่2แห่งกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว ผู้’เคย’มีรอยยิ้มที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์ด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ็บแค้น...

 

“แฮ่ก! ร่างกายมันไม่ได้เจ็บเลยซักนิด...คุณเอส! แต่ไอ้ที่เจ็บน่ะ คือหัวใจของชั้นที่ไม่อาจสื่อถึงคุณธรรมได้ต่างหาก!!”

 

“จินเบ...”

 

            นัยน์ตาที่เริ่มพร่ามัวมองความรู้สึกเกรี้ยวกราดนั้นนิ่งงัน ก่อนจะตัดสินใจกลืนคำพูดกลับลงไปและปล่อยให้เพื่อนร่วมห้องของตนได้ระบายความคลั่งแค้นนั้นออกมาต่อ

 

“ขืนเป็นแบบนี้...ต่อให้ชั้นตายก็ตายตาไม่หลับ...!! ตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดแล้วจะทำไม ของพรรค์นั้นไม่เห็นจะอยากได้เลย!!!”

 

......

 

“ถ้าหยุดการต่อสู้ครั้งนี้ได้ล่ะก็...แม้แต่ชีวิตชั้นก็ไม่เสียดายหรอก!!!”

 

..........

 

          ...หลังจากปล่อยให้มนุษย์เงือกร่างใหญ่ได้ระบายความอัดอั้นออกมา จนอีกฝ่ายท่าทางจะเย็นลงแล้ว เสียงทุ้มชวนฟังที่บัดนี้แหบแห้งอย่างน่าสงสารจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

 

“...ใจเย็นลงบ้างรึยัง...จินเบ?”

 

          เจ้าของชื่อพยักหน้ารับคำเรียบๆ แม้ความมืดที่ปกคลุมห้องขังและดวงตาพร่ามัวจะทำให้ผู้มีศักดิ์เป็นนักโทษประหารมองเห็นไม่ชัดนัก แต่เสียงดังเกร้งกร้างของโซ่เส้นใหญ่ที่ไหวตามจังหวะการขยับตัวของชายร่างใหญ่นั่นก็เพียงพอให้มุมปากได้รูปขยับขึ้นเป็นองศาที่สูงขึ้นมาหน่อยแล้ว

 

          ...และภาพนั้น...ก็ยิ่งทำให้จิตใจของชายชาตรีแห่งท้องทะเลอ่อนยวบลงไปอีกโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ...

 

“สำหรับรัฐบาลแล้ว ชั้นคือโจรสลัดที่เกลียดโจรสลัด แต่ว่า...กับพวกนายแล้ว มันต่างออกไป...”

 

          คำกล่าวนั้นเรียกให้เรียวคิ้วได้รูปเลิกขึ้นสูง พร้อมรอยยิ้มบางเบาที่จุดขึ้นราวกับรอยยิ้มขัน

 

“เกลียดโจรสลัด...? นายน่ะหรอ...?”

 

“คุณเอสคงจะรู้สึกผิดคาดสินะ... เพราะดูเหมือนชั้นจะเดินเข้าออกเรือของหนวดขาวอยู่บ่อยๆ แต่เป็นเพราะมีจุดยืนอยู่ การเคลื่อนไหวทั้งหมดจึงต้องทำผ่านใต้ท้องทะเล เพราะชั้นค่อนข้างชอบพวกนาย...”

 

          ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอแห้งผากนั้นเบาๆ ก่อนเสียงแหบแห้งจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

 

“รู้สึกชั้นจะจำได้ว่าเคยเกือบถูกนายฆ่าด้วยนะ...”

 

“มันก็ไอ้เหมือนกันนั่นแหล่ะ!! แต่ว่า...ชั้นก็แค่อยากจะเป็นประโยชน์กับค